 |
 |
 |
 |
 |
 |
دیگر مطالب مجموعه
شعائر حسينى و گسترش آن < عزاداری امام حسین علیه السلام < نورانیت
شعائر حسينى و گسترش آن
آيت الله العظمى سيد صادق شيرازى دام ظله (18دى ماه1387) و در شام غريبان حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام بيانات ارزشمندى ايراد فرمودند.
ايشان كه در اجتماع عظيم سوگواران حسينى سخن مى گفتند ضمن عرض تسليت ايام عاشوراى حسينى و شهادت سيد و سالار شهيدان اين مصيبت را به حضرت ولى عصر عجل الله تعالى فرجه الشريف و عموم مؤمنان تسليت گفتند و براى همه سوگواران و اقامه كنندگان شعائر حسينى در چهار گوشه جهان از درگاه بارى تعالى آرزوى توفيق و خير و قبولى طاعات و خدمات نمودند.
معظم له با اشاره به فقره پايانى زيارت عاشورا كه در آن آمده است:«وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ،وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ، الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ» خاطر نشان كردند:
در اين فقره زائر اباعبدالله الحسين عليه السلام در حالت سجود از خدا مى خواهد براى او با امام حسين سلام الله عليه و اصحاب امام حسين عليه السلام كه جانشان را فداى حضرت كردند «قدم راستينى» ثبت فرمايد. هم چنان كه در قرآن و ادعيه و زيارات «لسان صدق» داريم و خداى متعال مى فرمايد: «وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا؛ براى پيامبرانى چون ابراهيم واسحق ويعقوب نام نيك و مقام برجسته اى قرار داديم» به همين سان قدم صدق نيز داريم و فقره ياد شده از زيارت عاشورا از همين قبيل است.
اين فقره نشان مى دهد كه برخى از قدم ها ـ هر چند براى امام حسين عليه السلام برداشته شده است ـ ولى «قدم كذب» است.
قدم در اين جا كنايه از اقدام است. چرا كه انسان هر اقدامى انجام مى دهد ابتدا حركت مى كند و قدم بر مى دارد.
هزاران نفر با امام حسين عليه السلام به كربلا آمدند و در اين راه قدم نهادند ولى فقط عده كمى از آنها مثل زهير بن القين اين اقدام را به آخر رساندند و جان خود را فداى حضرت كردند.
اقدام كسانى چون زهير مصداق «قدم صدق» بود و ديگرانى كه حضرت را تنها گذاشتند كارشان «قدم كذب» بود. زيرا اگر قدم آنان راست بود، اين راه را ادامه مى دادند و سعادت جاودان را براى خود مى خريدند.
برخى از افراد در طول تاريخ براى امام حسين عليه السلام اقدامات به ظاهر خوبى انجام دادند و شعائر حسينى را تشويق كردند و در راه گسترش عزادارى قدم برداشتند و حتى بعضا خود نيز در اقامه عزا شركت مى كردند ولى بعدها اين رويه خود را تغيير دادند و به مخالفت و مبارزه با عزاداران و كارشكنى در شعائر پرداختند. كسى چون پهلوى اول در ابتداى روى كار آمدن عزادارى ها را تشويق مى كرد و خود شخصا در دستجات عزادارى شركت مى جست ـ عكس مربوط به حضور او در دسته جات عزادارى را بنده شايد در روزنامه هاى آن زمان ديده باشم ـ اما همين پهلوى بعدها به مبارزه با شعائر حسينى پرداخت و همه انواع عزادارى را ممنوع اعلام نمود.
پيرمردها نقل مى كنند در آن زمان برگزارى مجالس حسينى با محدوديت هاى شديدى از سوى دولت مواجه بود و اگر مأموران دولت متوجه برگزارى يك مجلس روضه مى شدند جريمه سنگينى از سخنران و صاحب مجلس مى ستاندند و بقيه شركت كنندگان را هم به مبالغ كم ترى جريمه مى كردند و چه بسا پروانه كسب افراد را باطل مى كردند. حزب بعث عراق در ابتداى روى كار آمدن مروج شعائر حسينى بود ولى بعدها اندك اندك شروع به مخالفت كردند و كار را به جايى رساندند كه عزاداران حضرت را قلع و قمع نمودند.
آنها پياده رفتن به كربلا را ممنوع اعلام داشتند و هزاران تن از زائران حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام را كه با پاى پياده طى مسير مى كردند كشتند.
ايشان در بخش ديگرى از بياناتشان ضمن تأكيد بر مشاركت جسمى، زبانى، مالى و... در دستگاه سيدالشهدا عليه السلام فرمودند: هر كس بايد به فراخور توش و توان خود در اين زمينه گام بردارد و خدمت كند. كسى كه مكنت مالى فراوان دارد بايد بيش از كسى كه از نظر اقتصادى ضعيف است خدمت كند و خرج كند. سال ها پيش در عراق خطيب توانايى به نام سيد صالح حلى مى زيست كه از شاگردان مرحوم سيد محمد كاظم يزدى صاحب عروه بود. او سال ها نزد يكى از تجار منبر مى رفت. يك سال، آن تاجر به عادت سالانه او را دعوت كرد ولى با كمال تعجب مشاهده كرد كه سيد صالح از پذيرفتن دعوت او عذرخواهى مى كند. هر قدر اصرار كرد سودى نبخشيد و آن سخنران زير بار نرفت و حتى حاضر نشد دليل كارش را بگويد. صاحب عزا كه شايد مى ترسيد آبرويش برود ماجرا را با مرحوم سيد محمد كاظم يزدى در ميان گذاشت و از او خواست پادرميانى كند. مرحوم صاحب عروه آن خطيب را كه شاگردش بود طلبيد و علت را جويا شد. مرحوم سيد صالح از اين كه علتِ نرفتن را بگويد عذر خواست. صاحب عروه به او فرمودند: من به تو امر مى كنم در خانه او روضه بخوانى. سيد صالح عرض كرد: روى چشم ولى حال كه امر كرديد علت را مى گويم. خود حضرت سيدالشهدا عليه السلام در خواب به من فرمودند: در خانه اين شخص روضه نخوانم. عرضه داشتم به چَشم، اگر صلاح مى دانيد علتش را هم بفرماييد. حضرت فرمودند: خداى متعال ثروت بسيارى به اين شخص داده است ولى با من مثل گدا رفتار مى كند [و مثلا ارزان ترين انواع برنج و روغن و ديگر ما يحتاج روضه را براى مجلس عزادارى انتخاب مى كند] در حالى كه توان مالى بسيارى دارد. مرحوم صاحب عروه با شنيدن اين سخن فرمودند: حال كه چنين است من امر خود را پس گرفتم.
مرجع عالى قدر در بخش ديگرى از بياناتشان تأسيس شبكه هاىماهواره اىِ شيعه را يك ضرورت توصيف و خاطرنشان كردند: خدا مى داند امروز به چه نام ها و تحت چه عناوينى هزاران شبكه ماهواره اى مشغول گمراه كردن مردم هستند و مردم را عليه اهل بيت عليهم السلام و ضد امام حسين عليه السلام و ضد حضرت زهرا سلام الله عليها شستشوى مغزى مى دهند.
چقدر شايسته است كه يك شبكه ماهواره اى به همت مؤمنان و به نام نامى حضرت سيدالشهدا عليه السلام تأسيس شود و تمام نقاط جهان را با نام حضرت و برنامه ها و شعائر حسينى پوشش دهد. اين كار شايد يك شبه و به همت يك نفر انجام نشود ولى با همت مؤمنان و جوانان و با صبر و حوصله انجام گرفتنى است. اگر مؤمنان همت كنند مى توانيم اميدوار باشيم كه سال آينده انشاء الله دست كم يك شبكه ماهواره اى به نام امام حسين عليه السلام داشته باشيم. البته در اين ميان كسانى كه قدرت مالى بيشترى دارند مسئوليت سنگين ترى متوجه آنان است ولى حتى افراد ضعيف تر و جوانانى كه هيچ چيزى ندارند ولى خدا به آنها زبان داده است بايد از نيروهاى خدادادى خود در راه امام حسين عليه السلام و نشر شعائر بهره بردارى كنند.
آيت الله العظمى شيرازى در بخش ديگرى از بياناتشان با تأكيد بر ضرورت فرهنگ سازى در زمينه شعائر حسينى يادآور شدند: در زمان پهلوى اول روز عاشورا تعطيل عمومى نبود و كسى كه مغازه اش را مى بست مرتكب جرم شده بود. اما امروزه در روز عاشورا مناطقى در جهان تعطيل رسمى است كه ربع جمعيت هفت ميلياردى كره زمين را در خود جاى داده است. شيعيان در كشور هند اقليتى كم تر از ده درصد را تشكيل مى دهند ولى بيش از پنجاه سال است كه كشور هند در روز عاشورا تعطيل سراسرى است.
هفتاد درصد مردم اين كشور بت مى پرستند و كسانى كه امام حسين عليه السلام را امام مى دانند در اين كشور كم تر از ده درصد هستند ولى با اين حال هند در روز عاشورا تعطيل است.
لذا حتى گاوپرستان و بت پرستان هند نيز در اين روز مشمول اين تعطيلى هستند. اساساً امام حسين فقط متعلق به شيعيان نيست. چه بسيار كافرانى در چهار گوشه جهان كه براى امام حسين عليه السلام روضه مى گيرند، سوگوارى مى كنند، شعر مى سرايند، و كتاب چاپ مى كنند... آيا چنين امام حسينى نبايد حداقل يك شبكه ماهواره اى مستقل داشته باشد؟! اگر شما جوانان شيعه همت نكنيد، ديگران اين كار را مى كنند چرا كه كفار هم از امام حسين عليه السلام استفاده مى كنند و چه بسيار كليميان و مسيحيانى كه به بركت وجود امام حسين عليه السلام، مسلمان و شيعه شده اند.
معظم له با اشاره به گسترش فزاينده شعائر حسينى با وجود ممانعت برخى از دولت ها تأكيد كردند: اين تصميم تكوينى خداست كه شعائر حسينى به رغم ممانعت ها روز به روز گسترش يابد. خداى متعال مشيت فرموده است كه خورشيد بتابد، ماه نور بيفشاند، و زمين جاذبه داشته باشد، ماه و خورشيد چاره اى جز تابيدن ندارند و كره زمين نمى تواند جاذبه نداشته باشد. درست به همين سان خداى متعال مشيت فرموده است كه دستگاه سيدالشهدا عليه السلام به رغم ممانعت ها و كارشكنى ها روز به روز گسترش يابد و اين وعده تكوينى و قطعى خداست و چاره اى ندارد.
رسول خدا فرمودند: «وليجتهدن أئمة الكفر وأشياع الضلالة في محوه و تطميسه، فلا يزداد أثره إلا ظهوراً وأمره إلا علواً (1)؛ هر قدر ائمه كفر و پيروان ضلالت در زدودن و از بين بردن نشانه هاى [كربلا] بكوشند روز به روز اثر آن پديدارتر و نام آن بلند آوازه تر مى شود». حضرت در اين جا فقط نفرموده اند اين تلاش هاى نافرجام سودى ندارد بلكه فرموده اند نتيجه عكس دارد و باعث گسترش و افزايش بيش از پيش آن مى شود. تا پنجاه سال قبل شعائر حسينى فقط در ايران و نقاطى از خاورميانه وجود داشت. اما امروزه در كنار كاخ سفيد و كاخ كرملين، و مناطق نزديك قطب به زبان هاى مختلف عزادارى حضرت اقامه مى شود و روز به روز روبه گسترش است.
چرا كه نكته اينجاست كه زمامدارانى كه مانع اقامه شعائر حسينى مى شوند در كلام رسول خدا «ائمه كفر» نام گرفته اند. پس پهلوى اول كه خود را مسلمان و شيعه مى دانست از ائمه كفر بود. صدام نيز خود را مسلمان مى دانست ولى طبق فرمايش رسول خدا صلى الله عليه وآله چون در پى زدودن آثار سيدالشهدا عليه السلام بود از پيشوايان كفر است، هر چند خود را مسلمان مى دانست.
ايشان در بخش ديگرى از بياناتشان فرمودند: امام حسين عليه السلام به اصحاب بزرگوارشان فرموده بودند كه اين جماعت فقط با من كار دارند و مرا مى خواهند. لذا هر يك از شما كه با من بماند را كشته خواهد شد اصحاب امام حسين عليه السلام با اين كه يقين داشتند امام حسين كشته مى شوند و اگر در كنار حضرت بمانند قطعاً كشته مى شوند در ركاب ايشان ماندند و جانفشانى كردند. به واقع آنها جانشان را فداى حضرت كردند تا ايشان چند ساعتى ديرتر به شهادت برسد و دمى بيشتر بماند.
مرحوم حاج شيخ عبدالكريم حائرى مؤسس حوزه علميه قم درباره به تأخير انداختن شهادت امام حسين عليه السلام فرموده بودند: «يك لحظه از لحظات عمر شريف امام حسين عليه السلام از خلقت بالاتر است».
يك قطره از خون كسانى چون اباالفضل العباس و على اكبر عليهما السلام از عالمى باارزش تر است ولى ارزش آن را دارد كه ريخته شود تا شهادت امام را به تأخير اندازد.
1) كامل الزيارات، ص262.
ايشان كه در اجتماع عظيم سوگواران حسينى سخن مى گفتند ضمن عرض تسليت ايام عاشوراى حسينى و شهادت سيد و سالار شهيدان اين مصيبت را به حضرت ولى عصر عجل الله تعالى فرجه الشريف و عموم مؤمنان تسليت گفتند و براى همه سوگواران و اقامه كنندگان شعائر حسينى در چهار گوشه جهان از درگاه بارى تعالى آرزوى توفيق و خير و قبولى طاعات و خدمات نمودند.
معظم له با اشاره به فقره پايانى زيارت عاشورا كه در آن آمده است:«وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ،وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ، الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ» خاطر نشان كردند:
در اين فقره زائر اباعبدالله الحسين عليه السلام در حالت سجود از خدا مى خواهد براى او با امام حسين سلام الله عليه و اصحاب امام حسين عليه السلام كه جانشان را فداى حضرت كردند «قدم راستينى» ثبت فرمايد. هم چنان كه در قرآن و ادعيه و زيارات «لسان صدق» داريم و خداى متعال مى فرمايد: «وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا؛ براى پيامبرانى چون ابراهيم واسحق ويعقوب نام نيك و مقام برجسته اى قرار داديم» به همين سان قدم صدق نيز داريم و فقره ياد شده از زيارت عاشورا از همين قبيل است.
اين فقره نشان مى دهد كه برخى از قدم ها ـ هر چند براى امام حسين عليه السلام برداشته شده است ـ ولى «قدم كذب» است.
قدم در اين جا كنايه از اقدام است. چرا كه انسان هر اقدامى انجام مى دهد ابتدا حركت مى كند و قدم بر مى دارد.
هزاران نفر با امام حسين عليه السلام به كربلا آمدند و در اين راه قدم نهادند ولى فقط عده كمى از آنها مثل زهير بن القين اين اقدام را به آخر رساندند و جان خود را فداى حضرت كردند.
اقدام كسانى چون زهير مصداق «قدم صدق» بود و ديگرانى كه حضرت را تنها گذاشتند كارشان «قدم كذب» بود. زيرا اگر قدم آنان راست بود، اين راه را ادامه مى دادند و سعادت جاودان را براى خود مى خريدند.
برخى از افراد در طول تاريخ براى امام حسين عليه السلام اقدامات به ظاهر خوبى انجام دادند و شعائر حسينى را تشويق كردند و در راه گسترش عزادارى قدم برداشتند و حتى بعضا خود نيز در اقامه عزا شركت مى كردند ولى بعدها اين رويه خود را تغيير دادند و به مخالفت و مبارزه با عزاداران و كارشكنى در شعائر پرداختند. كسى چون پهلوى اول در ابتداى روى كار آمدن عزادارى ها را تشويق مى كرد و خود شخصا در دستجات عزادارى شركت مى جست ـ عكس مربوط به حضور او در دسته جات عزادارى را بنده شايد در روزنامه هاى آن زمان ديده باشم ـ اما همين پهلوى بعدها به مبارزه با شعائر حسينى پرداخت و همه انواع عزادارى را ممنوع اعلام نمود.
پيرمردها نقل مى كنند در آن زمان برگزارى مجالس حسينى با محدوديت هاى شديدى از سوى دولت مواجه بود و اگر مأموران دولت متوجه برگزارى يك مجلس روضه مى شدند جريمه سنگينى از سخنران و صاحب مجلس مى ستاندند و بقيه شركت كنندگان را هم به مبالغ كم ترى جريمه مى كردند و چه بسا پروانه كسب افراد را باطل مى كردند. حزب بعث عراق در ابتداى روى كار آمدن مروج شعائر حسينى بود ولى بعدها اندك اندك شروع به مخالفت كردند و كار را به جايى رساندند كه عزاداران حضرت را قلع و قمع نمودند.
آنها پياده رفتن به كربلا را ممنوع اعلام داشتند و هزاران تن از زائران حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام را كه با پاى پياده طى مسير مى كردند كشتند.
ايشان در بخش ديگرى از بياناتشان ضمن تأكيد بر مشاركت جسمى، زبانى، مالى و... در دستگاه سيدالشهدا عليه السلام فرمودند: هر كس بايد به فراخور توش و توان خود در اين زمينه گام بردارد و خدمت كند. كسى كه مكنت مالى فراوان دارد بايد بيش از كسى كه از نظر اقتصادى ضعيف است خدمت كند و خرج كند. سال ها پيش در عراق خطيب توانايى به نام سيد صالح حلى مى زيست كه از شاگردان مرحوم سيد محمد كاظم يزدى صاحب عروه بود. او سال ها نزد يكى از تجار منبر مى رفت. يك سال، آن تاجر به عادت سالانه او را دعوت كرد ولى با كمال تعجب مشاهده كرد كه سيد صالح از پذيرفتن دعوت او عذرخواهى مى كند. هر قدر اصرار كرد سودى نبخشيد و آن سخنران زير بار نرفت و حتى حاضر نشد دليل كارش را بگويد. صاحب عزا كه شايد مى ترسيد آبرويش برود ماجرا را با مرحوم سيد محمد كاظم يزدى در ميان گذاشت و از او خواست پادرميانى كند. مرحوم صاحب عروه آن خطيب را كه شاگردش بود طلبيد و علت را جويا شد. مرحوم سيد صالح از اين كه علتِ نرفتن را بگويد عذر خواست. صاحب عروه به او فرمودند: من به تو امر مى كنم در خانه او روضه بخوانى. سيد صالح عرض كرد: روى چشم ولى حال كه امر كرديد علت را مى گويم. خود حضرت سيدالشهدا عليه السلام در خواب به من فرمودند: در خانه اين شخص روضه نخوانم. عرضه داشتم به چَشم، اگر صلاح مى دانيد علتش را هم بفرماييد. حضرت فرمودند: خداى متعال ثروت بسيارى به اين شخص داده است ولى با من مثل گدا رفتار مى كند [و مثلا ارزان ترين انواع برنج و روغن و ديگر ما يحتاج روضه را براى مجلس عزادارى انتخاب مى كند] در حالى كه توان مالى بسيارى دارد. مرحوم صاحب عروه با شنيدن اين سخن فرمودند: حال كه چنين است من امر خود را پس گرفتم.
مرجع عالى قدر در بخش ديگرى از بياناتشان تأسيس شبكه هاىماهواره اىِ شيعه را يك ضرورت توصيف و خاطرنشان كردند: خدا مى داند امروز به چه نام ها و تحت چه عناوينى هزاران شبكه ماهواره اى مشغول گمراه كردن مردم هستند و مردم را عليه اهل بيت عليهم السلام و ضد امام حسين عليه السلام و ضد حضرت زهرا سلام الله عليها شستشوى مغزى مى دهند.
چقدر شايسته است كه يك شبكه ماهواره اى به همت مؤمنان و به نام نامى حضرت سيدالشهدا عليه السلام تأسيس شود و تمام نقاط جهان را با نام حضرت و برنامه ها و شعائر حسينى پوشش دهد. اين كار شايد يك شبه و به همت يك نفر انجام نشود ولى با همت مؤمنان و جوانان و با صبر و حوصله انجام گرفتنى است. اگر مؤمنان همت كنند مى توانيم اميدوار باشيم كه سال آينده انشاء الله دست كم يك شبكه ماهواره اى به نام امام حسين عليه السلام داشته باشيم. البته در اين ميان كسانى كه قدرت مالى بيشترى دارند مسئوليت سنگين ترى متوجه آنان است ولى حتى افراد ضعيف تر و جوانانى كه هيچ چيزى ندارند ولى خدا به آنها زبان داده است بايد از نيروهاى خدادادى خود در راه امام حسين عليه السلام و نشر شعائر بهره بردارى كنند.
آيت الله العظمى شيرازى در بخش ديگرى از بياناتشان با تأكيد بر ضرورت فرهنگ سازى در زمينه شعائر حسينى يادآور شدند: در زمان پهلوى اول روز عاشورا تعطيل عمومى نبود و كسى كه مغازه اش را مى بست مرتكب جرم شده بود. اما امروزه در روز عاشورا مناطقى در جهان تعطيل رسمى است كه ربع جمعيت هفت ميلياردى كره زمين را در خود جاى داده است. شيعيان در كشور هند اقليتى كم تر از ده درصد را تشكيل مى دهند ولى بيش از پنجاه سال است كه كشور هند در روز عاشورا تعطيل سراسرى است.
هفتاد درصد مردم اين كشور بت مى پرستند و كسانى كه امام حسين عليه السلام را امام مى دانند در اين كشور كم تر از ده درصد هستند ولى با اين حال هند در روز عاشورا تعطيل است.
لذا حتى گاوپرستان و بت پرستان هند نيز در اين روز مشمول اين تعطيلى هستند. اساساً امام حسين فقط متعلق به شيعيان نيست. چه بسيار كافرانى در چهار گوشه جهان كه براى امام حسين عليه السلام روضه مى گيرند، سوگوارى مى كنند، شعر مى سرايند، و كتاب چاپ مى كنند... آيا چنين امام حسينى نبايد حداقل يك شبكه ماهواره اى مستقل داشته باشد؟! اگر شما جوانان شيعه همت نكنيد، ديگران اين كار را مى كنند چرا كه كفار هم از امام حسين عليه السلام استفاده مى كنند و چه بسيار كليميان و مسيحيانى كه به بركت وجود امام حسين عليه السلام، مسلمان و شيعه شده اند.
معظم له با اشاره به گسترش فزاينده شعائر حسينى با وجود ممانعت برخى از دولت ها تأكيد كردند: اين تصميم تكوينى خداست كه شعائر حسينى به رغم ممانعت ها روز به روز گسترش يابد. خداى متعال مشيت فرموده است كه خورشيد بتابد، ماه نور بيفشاند، و زمين جاذبه داشته باشد، ماه و خورشيد چاره اى جز تابيدن ندارند و كره زمين نمى تواند جاذبه نداشته باشد. درست به همين سان خداى متعال مشيت فرموده است كه دستگاه سيدالشهدا عليه السلام به رغم ممانعت ها و كارشكنى ها روز به روز گسترش يابد و اين وعده تكوينى و قطعى خداست و چاره اى ندارد.
رسول خدا فرمودند: «وليجتهدن أئمة الكفر وأشياع الضلالة في محوه و تطميسه، فلا يزداد أثره إلا ظهوراً وأمره إلا علواً (1)؛ هر قدر ائمه كفر و پيروان ضلالت در زدودن و از بين بردن نشانه هاى [كربلا] بكوشند روز به روز اثر آن پديدارتر و نام آن بلند آوازه تر مى شود». حضرت در اين جا فقط نفرموده اند اين تلاش هاى نافرجام سودى ندارد بلكه فرموده اند نتيجه عكس دارد و باعث گسترش و افزايش بيش از پيش آن مى شود. تا پنجاه سال قبل شعائر حسينى فقط در ايران و نقاطى از خاورميانه وجود داشت. اما امروزه در كنار كاخ سفيد و كاخ كرملين، و مناطق نزديك قطب به زبان هاى مختلف عزادارى حضرت اقامه مى شود و روز به روز روبه گسترش است.
چرا كه نكته اينجاست كه زمامدارانى كه مانع اقامه شعائر حسينى مى شوند در كلام رسول خدا «ائمه كفر» نام گرفته اند. پس پهلوى اول كه خود را مسلمان و شيعه مى دانست از ائمه كفر بود. صدام نيز خود را مسلمان مى دانست ولى طبق فرمايش رسول خدا صلى الله عليه وآله چون در پى زدودن آثار سيدالشهدا عليه السلام بود از پيشوايان كفر است، هر چند خود را مسلمان مى دانست.
ايشان در بخش ديگرى از بياناتشان فرمودند: امام حسين عليه السلام به اصحاب بزرگوارشان فرموده بودند كه اين جماعت فقط با من كار دارند و مرا مى خواهند. لذا هر يك از شما كه با من بماند را كشته خواهد شد اصحاب امام حسين عليه السلام با اين كه يقين داشتند امام حسين كشته مى شوند و اگر در كنار حضرت بمانند قطعاً كشته مى شوند در ركاب ايشان ماندند و جانفشانى كردند. به واقع آنها جانشان را فداى حضرت كردند تا ايشان چند ساعتى ديرتر به شهادت برسد و دمى بيشتر بماند.
مرحوم حاج شيخ عبدالكريم حائرى مؤسس حوزه علميه قم درباره به تأخير انداختن شهادت امام حسين عليه السلام فرموده بودند: «يك لحظه از لحظات عمر شريف امام حسين عليه السلام از خلقت بالاتر است».
يك قطره از خون كسانى چون اباالفضل العباس و على اكبر عليهما السلام از عالمى باارزش تر است ولى ارزش آن را دارد كه ريخته شود تا شهادت امام را به تأخير اندازد.
1) كامل الزيارات، ص262.
|
